Merhaba benim adım Aslı. 11 yaşındayım. 2 yaşında bir erkek kardeşim var. Sizlere doğru söylemenin ne kadar önemli olduğunu anlatacağım. O gün çok heyecanlıydım. Çünkü Kütahya’daki mozaik müzesini ziyarete gidecektim ve ben ilk defa bir trene binecektim. Hemen eşyalarımı topladım. Çünkü yarın erkenden yola çıkacaktık. O gece neredeyse hiç uyuyamadım. Sonunda sabah oldu. Ve evden çıktık. Trende ailecek nane limon içtik. Yanlışlıkla nane limonu üzerime dökmüştüm ve çorabım ıslanmıştı. Sonunda beklediğim an gelmişti trenden indik biraz gezindikten sonra müzeye girdik. Bütün mozaikler birbirinden güzeldi. Burası bir müze olduğu için etrafta hediyelik anahtarlıklar vardı. Kardeşim Ali anahtarlıklarla oynamayı çok sevmişti. Müzenin müdürü kel şişman bir adamdı. Ve hep müzede geziyordu. Kardeşim Ali anahtarlıklara bakarken yanlışlıkla dengesini kaybetti ve benim üzerime düştü. Ali’yi tutayım derken bende dengemi kaybettim ve mozaiğin üstüne düştüm. Yerden kalktık. Mozaiğe baktığımda kenarının kırıldığını gördüm. O kadar korktum ki. Allahtan annem görmemişti. Korkudan bunu kimseye anlatamadım. Müzenin tadını çıkaramadım. Çünkü aklımda hep kırılan mozaik vardı. Günün sonunda eve geldik. Benim artık birine mozaiği kırdığımı söylemem lazımdı. Annemle konuştum. Bana kızmadı ona bunu anlattığım ve dürüst olduğum için beni affetti. Annem hemen müzeyi aradı. Müzeye polisler gitti. Ve mozaiğin sahte olduğunu görmüşler. Ve müzenin müdürü hapse girmiş. Polisler bana dürüst olduğum için teşekkür etti. Çünkü ben dürüst olmasaydım. Müdür yakalanmayacaktı.
Şevval EMRAK
Kurgunun girişi, gelişmesi, sonucu çok güzel olmuş. Ama sanki son iki cümle ayrı değil de tek bir cümleymiş gibi duruyor.
YanıtlaSilHikayenin kurgulaması çok güzel .
YanıtlaSil